Inleiding

Voordat Mart Huls zaliger naar Santiago trok had hij Tonie Lassauw gevraagd of hij geen zin had om mee te gaan. Tonie had toen geen vermoeden dat hij jaren later aan zijn vriend Paul Elshout tijdens een wandeling in Wijlre op 10-03-02 terloops vroeg: Wat zou jij er van vinden om een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela te ondernemen?
Wandelen was onze lust en leven en Tonie had inmiddels al 23 keer gepelgrimeerd naar Banneux telkens op kerstavond. De laatste drie jaren was Paul ook mee geweest naar deze Belgische pelgrimsplaats. Paul nam de vraag in overweging maar liet eigenlijk al meteen weten dit een aantrekkelijk idee te vinden. Naast ons gezin lieten we meteen aan een heleboel mensen weten wat we van plan waren. Heel vaak kregen we de vraag gesteld waarom doen jullie deze pelgrimstocht naar Santiago. Toen al was duidelijk dat dit een vraag voor ons is met meerdere antwoorden.
Wat beweegt ons in deze tijd om te pelgrimeren? Wat is het doel hiervan? Eigenlijk ligt het doel in onszelf opgeslagen maar zijn we er ons nog niet echt bewust van. Het is een geheim dat we pas echt verwachten te ontdekken als we op weg gaan. We denken mensen te ontmoeten met verhalen die steeds anders zijn. We zullen wolkbreuken ontmoetten en straffe en strakke winden. We ontmoeten de weg van het hart. Van de ontmoetingen van mensen die onderweg zijn en de vele gebeurtenissen onverwachts en niet bedacht wordt in dit verslag melding gemaakt.
We hebben ons samen ook nog een ander doel gesteld dat wel al zichtbaar is, namelijk geld in te zamelen voor een goed doel. Na enig wikken en wegen hebben we gekozen voor het Toon Hermanshuis, een inloophuis voor mensen met kanker en hun naaste vrienden en familie. We vinden dit een goed doel omdat dit huis geheel afhankelijk is van giften en sponsors. Het ontvangt dan ook geen subsidie. En voor de betrokken mensen is dit een heel menslievende organisatie. Daarnaast hebben we in onze kring van naasten recente ervaringen opgedaan met kanker en de gevolgen daarvan waaronder enkelen met dodelijke afloop.

Die ons goede doel met een bijdrage wil steunen kan dit doen door een bijdrage naar keuze te storten op bankrekening 132643014 ten name van PJM Elshout en AHG Lassauw, inzake Toon Hermanshuis.  

Maar bovenal zijn we pelgrims die op weg zijn. Het pelgrimeren is een oeroud verschijnsel. Alle culturen over de hele wereld kennen pelgrimages. Het woord pelgrim komt uit het Latijn en betekent iemand die in den vreemde woont. Het woord hangt samen met pe-ager dat betekent door land en over akkers trekken. Dit op weg gaan is een weg die we kunnen aanschouwen en de weg in ons innerlijk. Deze weg is dus al begonnen tijdens de voorbereidingen.  

De voorbereiding

In eerste instantie ging onze gedachte uit naar: hebben we wel voldoende tijd voor een zo lange pelgrimsreis. Tonie had genoeg vakantie uren over vanwege veel overwerk dat in verlof was uitbetaald. Paul moest nu zeer secuur op de dagen gaan letten en eventueel dagen bijkopen.  We begonnen met het lezen van allerlei verslagen en boeken over de pelgrimsweg naar Santiago. Al gauw werden we lid van het Genootschap van St. Jacob. Ook begonnen we voorzichtig ons gezin op de hoogte te stellen van onze plannen om in 2004 naar Santiago te lopen. De vrouwen liepen niet direct van enthousiasme over,  maar Annette de vrouw van Tonie zag wel al gauw in welke enorme betekenis wij hechten aan het op weg gaan en vond het idee bespreekbaar maar gaf ook aan er zeker nog aan te moeten wennen. Dit geld zeker ook voor onze kinderen. Het is zaak om de beide gezinnen tijdens de voorbereiding er goed bij te betrekken.
In 2002 hebben we in de nazomer een oefentocht gehouden met een te zware rugzak 18 a 19 kilo. We liepen een groot gedeelte van het krijtland pad door Zuid Limburg in drie dagen. Veel dorst, veel klimmen onder zeer hete temperatuur. We wisten toen meteen dat we 6 a 7 kilo minder moesten dragen. We kochten vervolgens in 2003 beetje bij beetje onze uitrusting bij elkaar. Met sneldrogend ondergoed, een lichtgewicht slaapzak, een lichtgewicht wigwam tent, lichte kleding, een pannenset en een dunne self in flating mat  gingen we vol goede moed in de herfstvakantie wederom voor een nieuwe oefentocht. Het sneeuwde lichtjes dus gingen we in de eerste nacht maar slapen in een jeugdherberg in Eupen. De volgende nacht bivakkeerden we voor de eerste keer in ons wigwam tentje. Ruimte zat en de tent stond in een oogwenk op. Maar toch in de slaapzak behoorlijk koud. Tonie sliep nauwelijks en lag voor de eerste keer in zijn leven te klappertanden. Hij was blij de volgende dag weer een warm bed te voelen en weet nu zeker: hij houdt meer van de warmte dan van de kou.  

De pelgrim is niet alleen

Tijdens de voorbereiding werd al gauw duidelijk dat er veel meer mensen bezig zijn met Santiago en andere heilige plaatsen. We bezochten een lezing over Santiago in een hotel in Houthem en we kregen bijna geen plaats, zo druk was het. Tijdens de zondagse wandelingen hoorden we vaak het woord Santiago vallen. Op TV zagen we “de Legendarische tocht van Frans Hilhorst”. Ook kwam ons ter ore dat 2004 een heilig jaar is. Dit betekent extra drukte. We besloten in elk geval achter de grote meute aan te gaan. Daarom hebben we gepland in de zomer te vertrekken. De meeste pelgrims die zich op de heilige Jacobus (naamdag 25 juli) richten zijn ons dan voor.

Tijdens een bijeenkomst van een regiodag van het Genootschap van St. Jacob vertelde Tonie tijdens de lunch aan zijn tafelgenoot die links naast hem zat dat hij een boek had gelezen van Shirley Maclaine. Hij vond dit boek tamelijk zweverig en vertelde verder dat hij een verhaal op Internet had gedownload van een zekere Petra Verhees dat hem veel meer aansprak. De dame glimlachte en vertelde dat zij Petra Verhees was en bedankte Tonie voor het compliment.Tijdens die bijeenkomst zagen we ook een film van Leo Baten “In de palm van haar hand” die ons zeer aansprak. Een zeer persoonlijk en indringend verhaal.    

De gezinnen Elshout en Lassauw

We kennen ons al meer dan 20 jaar. We vierden al vaker samen vakantie in dezelfde hut en komen bij elkaar op familiefeesten. Daarnaast wandel ik met Paul bijna iedere zondag sinds een jaar of vier. Onze levens zijn met elkaar vervlochten. Dat wil niet zeggen dat we niet op privacy gesteld zijn. Dat is in een klein tentje natuurlijk ver te zoeken. Ook is onbekend welke impact deze reis op ons gezin zal hebben. Net zo min natuurlijk als op ons zelf. Als zodanig is het een avontuur voor iedereen. Toch hebben we al enkele zaken ingepland zoals een bezoek van onze gezinnen na enkele weken in Noord Frankrijk. Ook in de buurt van de Pyreneeën vieren onze gezinnen vakantie met de kinderen. Dan verheugen wij ons natuurlijk op een kort verblijf samen. Met de nadruk op samen. Voorts hebben we natuurlijk de telefoon en internetcafés om in contact te blijven.    

Pelgrimsmis in Roermond.  

Zondag 28 maart 2004 werden de pelgrims (ongeveer 70 personen)die van plan zijn naar Santiago te lopen door hulpbisschop E. De Jong in de kathedraal van Roermond ingezegend in bijzijn van een 8 tal leden van het Genootschap St. Jacob die allen met schelp, een stok en een zwarte pij als kledingstuk waren uitgerust.

De schelp, ook wel Jakobsschelp genoemd is het uiterlijke symbool dat door pelgrims naar Santiago aan de rugzak of hoed wordt gedragen.
Na de mis werd nabij de Jacobskapel een nieuwe refugio geopend en door de hulpbisschop de Jong ingezegend. Ook bij ons in de buurt in Houthem is onlangs een slaaponderkomen ingericht als refugio. Een teken te meer dat pelgrimeren een hot item is. Enkele pelgrims vertrokken direct na de mis en de openingsplechtigheid met bestemming Santiago.
Wij moeten nog geduld hebben tot zaterdag 26 juni 2004 als wij aan onze pelgrimstocht naar Santiago gaan beginnen. Tijdens de pelgrimsmis en bij de refugio zijn enkele foto’s gemaakt.    

Tot zover de eerste berichten

Onze belevenissen kunnen dus op de voet gevolgd worden via Internet:

www. pelgrimtevoet.nl  

We stellen het op prijs als u ook via het gastenboek met ons in contact treedt.